Ugo Petronin, artist in residence 2025

Ugo Petronin is een filmmaker en beeldend kunstenaar die in 2020 afstudeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Hij verkent de regeneratie, veranderlijkheid en verwarring in relaties tussen het menselijke en het niet-menselijke. In zijn werk combineert hij experimentele cinematografie, wetenschappelijke beelden en participatieve methoden, waarmee hij gevestigde verhalen ter discussie stelt en de rol van film in ecologische transities onderzoekt. Hij zoekt de balans tussen documentaire, speculatieve film en wetenschap. In zijn huidige projecten richt hij zich op de relatie tussen mens en parasiet, binnenlandse kolonisatie en agro-ecologische esthetiek in de Mekongdelta in Vietnam. 

Residentieproject

Als artist in residence bij het Netherlands Institute for Advanced Study (7 juli tot 6 augustus 2025) hervatte Ugo Petronin de ontwikkeling van Benevolences, een filmproject waarin hij de verbanden blootlegt tussen het begrip ‘liefdadigheid’ en koloniale systemen. Als uitgangspunt gebruikte hij de Koloniën van Weldadigheid, een Nederlands sociaal hervormingsproject in de 19^e eeuw dat als doel had om armoede terug te dringen door middel van agrarische koloniehuisjes en dat als blauwdruk diende voor vergelijkbare initiatieven in Frankrijk en Engeland. 

Interview met Ugo Petronin

Waarom heb je ervoor gekozen om als artist in residence in Nederland te verblijven?

Er waren verschillende redenen voor deze keuze. Enerzijds waren er persoonlijke redenen: ik kon hier als artist in residence verblijven in een praktische omgeving die goed aansloot bij mijn gezinsleven in Nederland. Anderzijds waren er redenen die verband hielden met mijn professionele project: mijn werk onderzoekt de Koloniën van Weldadigheid (“Colonies of Benevolence” in het Engels), een onderwerp dat nauw verbonden is met de Nederlandse geschiedenis. Dit verblijf stelde me in staat om te werken bij het NIAS, een baanbrekend onderzoeksinstituut op het gebied van deze kolonies, wat het een ideale omgeving maakte om mijn onderzoek verder te ontwikkelen.

Welke instellingen, festivals en kunstenaars hebben indruk op je gemaakt tijdens je verblijf?

Verschillende elementen hebben tijdens mijn verblijf indruk op mij gemaakt. Ten eerste heb ik door het lezen van boeken complexere begrippen zoals kolonialisme en de geschiedenis van liefdadigheid, die centraal stonden in mijn project, beter kunnen verkennen. De vertoning van Hiroshima mon amour in het Eye Filmmuseum was ook een indrukwekkende ervaring, met name het zeer intense begin van de film, dat aansloot bij mijn gedachten over de ambiguïteit van liefdadigheid, van het ‘verlangen om goed te doen’.

Ik heb ook een voormalig onderzoeker van het NIAS ontmoet die over liefdadigheidskolonies heeft geschreven en met wie ik momenteel een documentaireproject bespreek. Ten slotte waren de gesprekken met Dylan Altamiranda [artist in residence bij het NIAS in het kader van de Nouveau Grand Tour NL] en met de andere fellows bij het NIAS zeer verrijkend. Hun perspectieven op onderzoek en werk, met name over de kolonisatie van Indonesië, hebben me doen nadenken over interdisciplinariteit, niet als een juxtapositie van disciplines, maar als een levendige samenwerking – en over de manier waarop mijn werk een plaats kan vinden in deze dialoog.

Hoe heeft je artistieke project zich ontwikkeld tijdens je verblijf?  

Mijn project is ontstaan uit een interesse voor de Koloniën van Weldadigheid, met als doel de theoretische en conceptuele basis te leggen voor een speelfilm. Tijdens mijn verblijf als artist in residence heb ik mijn onderzoek naar het begrip ‘liefdadigheid’ verdiept door het in zijn historische en koloniale context te plaatsen. Ik heb de evolutie ervan gevolgd vanaf de denkers van de Verlichting, zoals David Hume, tot aan de instrumentalisering ervan in koloniale projecten. Deze verkenning bracht me er vervolgens toe om te observeren hoe verschillende vormen van ‘liefdadigheid’ vandaag de dag terugkomen in de definitie van de ethische kaders van AI en in de groeiende invloed van multinationals op de globale visie op regeneratieve landbouw.  Op deze manier werd het project uitgebreid en legde het een verband tussen de koloniale geschiedenis en de huidige maatschappelijke uitdagingen.

Wat trok je aan in het Nouveau Grand Tour NL-programma?  

Mijn verblijf als artist in residence in het kader van de Nouveau Grand Tour NL was een constructieve en stimulerende ervaring. Het heeft me in staat gesteld om het schrijven en het verrichten van onderzoek te beschouwen als volwaardige artistieke praktijken. Ik heb afstand kunnen nemen van mijn werkmethoden, met name door conceptuele schema’s te maken. Het was de eerste keer dat ik mijn creatieve processen zo duidelijk kon observeren.