Nouveau Grand Tour NL: bekendmaking van de tien artists in residence van 2026 

Biografie

Cassandre Lepicard studeerde in 2022 af aan de HEAR in Straatsburg en is beeldend kunstenaar, gevestigd in Parijs. In haar werk onderzoekt zij de relatie tussen mens en wilde dieren, of deze nu worden verzorgd in opvangcentra, leven in gevangenschap in dierentuinen of vrij rondtrekken in hun natuurlijke omgeving. Ze zoekt voortdurend naar deze raakvlakken met een andere wereld, die als het ware over de onze heen ligt. Daarbij volgt ze de sporen van botten, veren, geweien en andere resten die wijzen op een vroegere aanwezigheid. In haar sculpturen, tekeningen en schilderijen verschijnt zo een nieuwe dierlijke figuur. 

Residentieproject

Tijdens haar residentie bij Het Lage Noorden zal Cassandre Lepicard zich verdiepen in trekvogels die Nederland bereiken en nestelen aan de Friese kust. Haar onderzoek omvat het verkennen van kustgebieden, de moerassen, stranden en velden. Schetsen, aantekeningen, foto’s en dergelijke vormen de basis voor haar werk dat zij later in haar atelier uitwerkt. In Nederland zal Cassandre contact leggen met organisaties die zich inzetten voor de bescherming van de lokale fauna, om zo een beter beeld te krijgen van de uitdagingen waarmee trekvogels te maken hebben. Daarnaast onderzoekt zij hoe bewoners, met name de boeren uit de regio, zich verhouden tot dit seizoensgebonden fenomeen van de vogeltrek. De residentie biedt haar de gelegenheid om de uitzonderlijke lokale fauna onder de aandacht te brengen en haar onderzoek naar onze band met diersoorten die de door mensen bewoonde gebieden doorkruisen verder te verdiepen. 

Biografie

Clare Poolman woont en werkt in Marseille. Na een eerste opleiding in menselijke ontwikkeling behaalde zij in 2023 haar diploma aan de Beaux-Arts de Marseille. Clare Poolman nam deel aan diverse tentoonstellingen in Frankrijk, onder meer in La Friche de la Belle de Mai en bij Système C (Marseille), evenals bij het Centre Pompidou, Poush en Le Centquatre Paris. Ook was haar werk internationaal te zien, onder andere bij de Hellenic American Union in Athene en het Institut français in Kinshasa. Zij ontwikkelt een plaatsgebonden praktijk, waarbij ze aandacht heeft voor de manieren van in relatie treden en zich laat inspireren door residenties, recentelijk bij ASFA Rhodes en in een psychiatrisch ziekenhuis in Frankrijk. Hoewel haar werk geworteld is in de tekenkunst, krijgt haar onderzoek uitdrukking in verschillende vormen: gedicht-sculpturen, gebouw-verpakkingen, publicatie-ruimtes. Elk werk vormt een uitnodiging om de elementaire structuren die wij als vanzelfsprekend beschouwen te bevragen, of het nu gaat om architectuur, taal of tijd. De relationele dimensie van haar werkwijze komt ook tot uiting in haar samenwerkingen, in duo met Etta Marthe Wunsch en binnen het collectieve project Lifer Heritage. 

Residentieproject

Het residentieproject van Clare Poolman in het Drawing Centre richt zich op het leren van het Nederlands en het Twents, een streektaal uit het oosten van Nederland. Clare zal zich toeleggen op het documenteren van het taalverwervingsproces, met name via tekenen en geluid. Zij kiest daarbij voor een co-creatieve aanpak, door middel van workshops en ontmoetingen met lokale verenigingen. Door te onderzoeken hoe wij omgaan met, en creëren in relatie tot, anderen – inclusief niet-menselijke entiteiten – biedt dit project ook de gelegenheid om de gevolgen van kunstmatige intelligentie voor onze denkpatronen, leerprocessen en uitingsvormen te onderzoeken. De kern van het onderzoek ligt in de gewaarwordingen die ontstaan wanneer taal nog in wording is, wanneer woorden nog geen betekenis hebben en codes zich nog kunnen herschikken. 

Biografie 

Samya studeerde in 2017 af in illustratie en striptekenen aan het LTAA Auguste Renoir in Parijs en behaalde in 2022 haar diploma aan de Beaux-Arts in Parijs. In haar werk ontleent zij aan de strip en animatie een figuratief universum dat zij op eigen wijze vormgeeft, waarbij ze zich laat leiden door een culturele en persoonlijke ontwikkeling waarin gevoelige verwijzingen naar populaire cultuur samengaan met hedendaagse kunst. Eind 2022 verbleef Samya enkele maanden in residentie bij de Manufacture de Sèvres in het kader van de Olympische en Paralympische Spelen in Parijs. In 2023 vervolgde zij haar onderzoek tijdens een residentie bij Villa Belleville, waar zij zich verder toelegde op tekenen en schilderen, en haar eerste keramische werken maakte. 

Residentieproject

Samya wil een orkest van keramische muziekinstrumenten ontwikkelen op het snijvlak van beeldhouwkunst, muziek en geluidstechnologie. Deze instrumenten zijn ontworpen als hybride klankobjecten die geactiveerd worden door gebaren, stemgeluid of op afstand. Ze kunnen daarbij autonoom geluid voortbrengen als reactie op zang. Als zangeres heeft Samya in de loop der jaren een intuïtieve zangtechniek ontwikkeld, gebaseerd op luisteren, intonatie en experiment. Haar stem is zo uitgegroeid tot een autonome creatieve ruimte, die in staat is volledige composities te creëren zonder gebruik te maken van traditionele muzieknotatie. Met dit project wil zij deze vocale praktijk volledig integreren in haar beeldende werk. In een romantische, poëtische en betoverende sfeer nemen de instrumenten de vorm aan van sierlijke sculpturen. Soms worden zij gedragen als kostuums of vermommingen, soms hangen zij in de ruimte of zijn zij opgesteld in een installatie. Wanneer het gebaar stokt, neemt de stem het over en maakt het orkest zijn intrede. Het geluidsontwerp is gebaseerd op Morphosis, een software voor klankhybridisatie die werkt met lokaal draaiende kunstmatige intelligentie en momenteel in bètaversie wordt gebruikt. 

Biografie 

Lou-Poko Svadogo is architect en ontwerpster. In haar werk herinterpreteert zij ambachtelijke technieken, zoals houtbewerking, stoffering en leemwerk, om de hiërarchieën tussen architectuur, meubilair en decorontwerp te doorbreken. Ze ontwerpt objecten, installaties en microarchitecturen, die dienen als tegenarchieven en een kritische blik werpen op de materiële geschiedenis en haar erfenissen. Momenteel ontwikkelt ze een onderzoek naar de museografie van etnografische musea, waarbij ze vraagtekens plaatst bij de presentatie van objecten die in een koloniale context zijn verzameld. Ook onderzoekt ze de ruimtelijke en ethische kaders die vandaag de dag nog steeds hun zichtbaarheid bepalen.   

Residentieproject

Tijdens haar verblijf bij NIAS ontwikkelt Lou-Poko Savadogo Turn a Blind Eye, een onderzoeks- en creatieproject gewijd aan het moment na restitutie, wanneer de objecten het museum hebben verlaten maar hun tentoonstellingsstructuren blijven bestaan.  
Nu restituties in Nederland in een stroomversnelling komen, met name bij het Wereldmuseum in Leiden, rijst de vraag: wat gebeurt er met het museum na het vertrek van de kunstwerken? Wat te doen met lege vitrines, verweesde sokkels en architectuur die ontworpen is om tentoon te stellen wat er niet langer is? Voor de ontwerpster is afwezigheid geen leegte, maar een actieve toestand die uitnodigt om de tentoonstellingsvormen en de manier waarop we de museumruimte beleven opnieuw te bekijken. In plaats van zich te richten op de gerestitueerde objecten, onderzoekt het project wat achterblijft: de materiële infrastructuren van de tentoonstelling, evenals de verhalen en wereldbeelden die deze in stand houden. Aan de hand van een onderzoek in Amsterdam en Leiden zal het project deze recentelijk heringerichte ruimtes documenteren en een reeks installaties en alternatieve tentoonstellingen ontwikkelen. Hiermee wordt het museum als architectuur voor het kijken ter discussie gesteld.  
Door ambachtelijke praktijk te verbinden met kritische reflectie op museografie, beoogt het project deze geërfde structuren om te vormen tot instrumenten van kritiek en openheid. Daarmee draagt Savadogo bij aan een nog weinig onderzocht vraagstuk in de designwereld – één die met name door Bénédicte Savoy is geformuleerd – namelijk: hoe kunnen we het museum benaderen, bewonen en vormgeven wanneer afwezigheid structureel wordt in plaats van tijdelijk? 

Biografie

Charlotte Fourneuf-Niel is een performancekunstenaar en docent, afgestudeerd aan de École Normale Supérieure en de HEAR. In haar werk verbindt zij persoonlijke verhalen met bredere maatschappelijke kwesties, met name in Caribische en postkoloniale contexten. Haar artistieke en grafische werken bewegen zich in systemen die functioneren als een wisselwerking tussen verschijningen en geleende kostuums, waarin grafische vormgeving en performance samenkomen. Haar werk werd zowel individueel als collectief gepresenteerd in expositieruimtes, op festivals, in universiteitsbibliotheken en binnen performatieve settings. Zij opereert op het snijvlak van artistieke vormgeving, onderzoek en kennisoverdracht.  

Residentieproject

Het residentieproject van Charlotte Fourneuf-Niel aan het Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS) maakt deel uit van een artistiek en curatorieel onderzoek naar het levende geheugen aan de hedendaagse performancekunst, met bijzondere aandacht voor de Nederlandse performancescene. Ze onderzoekt hoe hedendaagse podiumkunsten worden verteld, gedocumenteerd en doorgegeven, waarbij ze rekening houdt met de sociale, symbolische en economische omstandigheden waarin ze tot stand komen. Aan de hand van interviews, ontmoetingen en observaties in Amsterdam brengt zij de persoonlijke verhalen van performers in kaart en de manier waarop deze zich verhouden tot bredere structuren: institutionele regelingen, economische kaders en professionele normen. Het onderzoek krijgt vorm via verschillende methoden van verzamelen en vormgeven, waaronder performatieve interviews, opgenomen gesprekken, geluidsarchieven en schriftelijke archieven. Kostuums en kleding zullen ook een belangrijke plaats innemen: zij worden beschouwd als performatieve instrumenten die bijdragen aan de constructie van professionele identiteiten, sociale rollen of kritische posities. 

Biografie

Tamsir Soumaré is een beeldend kunstenaar en werkt voornamelijk met schilderkunst en digitale tekeningen, maar ook met video, geluid en performance. In zijn werk behandelt hij thema’s als herinnering, afrofuturisme, identiteit en zwartheid. Zijn werk is sterk onderzoeksgericht. Voordat hij aan een schilderij begint, verdiept hij zich in literatuur, raadpleegt hij archieven en verzamelt hij beeldmateriaal. Een belangrijk deel van zijn werk vertrekt vanuit familiefoto’s, die hij via digitale tekeningen en schilderkunst transformeert en voorziet van een imaginaire en speculatieve dimensie. Zo ontwikkelt hij zijn eigen beelden, mythologieën en persoonlijke verhalen. 

Residentieproject

Voor Brutus wil Tamsir een project ontwikkelen dat zich richt op postkolonialiteit en de relatie tussen het collectieve geheugen van Frankrijk, afrofuturisme en de Nederlandse geschiedenis. Hij is onderzoeker hoe deze geschiedenissen met elkaar verwezen zijn en hedendaagse identiteiten blijven beïnvloeden. Samenwerking staat daarbij centraal. Tamsir wil in contact komen met mensen die zich tot deze thematiek verhouden, hun portretten schilderen en hun getuigenissen verzamelen, waarbij hij zich vooral richt op hun verhouding tot zwartheid en persoonlijke herinnering. Deze getuigenissen zijn niet alleen documentair materiaal: ze vormen ook het uitgangspunt voor schilderijen en digitale tekeningen waaraan hij zijn eigen mythologische en speculatieve lagen toevoegt. Waar hij in eerdere projecten in Frankrijk vooral werkte met vrienden en bekenden, wil hij in Rotterdam samenwerken met mensen uit uiteenlopende achtergronden. Door verhalen, beelden en ervaringen te verzamelen, wil hij zowel de visuele als de conceptuele dimensie van zijn werk verrijken. De residentie bij Brutus is voor hem van bijzondere betekenis vanwege het sterk experimentele karakter en de verankering in Rotterdam, een stad die historisch verbonden is met internationale handelsroutes en de trans-Atlantische slavernijgeschiedenis. Tamsir ziet deze residentie als een kans om zijn onderzoek te verdiepen en zijn experimenten in digitale teken- en schilderkunst verder te ontwikkelen. 

Biografie 

Thibault Philip werkt op het snijvlak van kunst en design, en onderzoekt de wrijving tussen menselijkheid en dierlijkheid aan de hand van verhalen en hun historische erfenis. In zijn werk komen thema’s als osmose en dominantie, evolutie en symbolen samen. Daarbij vervaagt zijn werk de grenzen tussen kunst en design, terwijl het tegelijkertijd expliciet een standpunt inneemt in beide domeinen. Thibault studeerde aan de École Européenne Supérieure d’Art de Bretagne, de Universiteit voor de Kunsten in Poznán en werkte samen met Nacho Carbonell. In zijn werk ontwikkelt hij een radicale houding door verbanden te leggen tussen vorm en materiaal, betekenis en betekenisdrager, functie en het subliminale.

Residentieproject 

Door de relatie tussen mens en dier te bevragen, met name binnen de varkenshouderij, verkent Thibault Philip nieuwe vormen van dominantie en wederzijdse beïnvloeding.
Zijn residentieproject vertrekt vanuit archetypen van oude gebruiksvoorwerpen van veehouders en hedendaagse welzijnsobjecten die in de veeteelt worden ingezet. Hij onderzoekt daarmee welk menselijk gedrag deze machtsinstrumenten oproepen. Binnen de voedingsambachten die rechtstreeks verband houden met varkens, bestaan talloze objecten die de verschillende fasen van de relatie met het dier weerspiegelen: verzorging, begeleiding, transport, slacht, versnijding, verpakken… Met name in de Nederlandse context veranderen deze objecten in de richting van een ogenschijnlijk zachtere aanpak, waardoor ook het menselijk handelen en de relatie tussen mens en dier veranderen. Het varken is een symbolisch figuur om de spanning tussen menselijkheid en dierlijkheid te onderzoeken, zowel in wat ons dichter bij het dier brengt als in wat ons ervan scheidt. Tijdens zijn verblijf in Nederland wil Thibault Philip actuele ontwikkelingen binnen de veehouderij onderzoeken en deze vertalen naar installaties met toekomstgerichte objecten. Deze installaties, die het midden houden tussen kunst en design, zullen de grenzen vervagen tussen dominantie en zorg, liefde en macht, om zo de ambivalente relatie die we hebben met veeteelt te onderzoeken. 

Biografie 

Raphaëlle Von Knebel, geboren in Saint-Pierre op het eiland La Réunion, is ontwerper. In haar werk onderzoekt zij via installaties, geluid en poëzie de relatie tussen insulariteit, klimaat en herinnering. Zij studeerde aan de École Nationale Supérieure d’Architecture de Strasbourg (ENSAS), de Haute École des Arts du Rhin (HEAR), het Institut Supérieur des Arts et du Design de Toulouse (isdaT) en de Design Academy Eindhoven. In 2024 werd zij laureaat van het programma Chemin des Affinités, opgezet door Arts en Résidence, Culture Moves Europe en de Cité Internationale des Arts in Parijs.

Resientieproject 

Bij het Nieuwe Instituut zal Raphaëlle Von Knebel Offshore Signals ontwikkelen, een project dat gebaseerd is op de geleidelijke afname van zonlicht dat het aardoppervlak bereikt als gevolg van atmosferische deeltjes. Op basis van tientallen jaren aan zoninstralingsmetingen uit klimaatdata stelt Raphaëlle nu haar eigen archief samen van de lichtomstandigheden in Rotterdam. Deze vertaalt zij naar een reeks installaties. Offshore Signals bestaat uit een constellatie van elektronische structuren: lichtstations waarin eenvoudige sensoren worden gecombineerd met ledlampen. Sommige stations reageren op het licht en de weersomstandigheden van de dag, andere op aanwezigheid of aanraking. Hun reacties zijn minimaal en subtiel: langzame verzwakkingen, zachte pulsaties, lichte, bijna organische verschuivingen die doen denken aan het ademritme van levende organismen. 
De belangrijkste gegevens zullen afkomstig zijn uit Rotterdam: zijn licht, omgeving en klimaat. Door een verbinding te leggen met haar geboorte-eiland La Réunion zullen deze signalen worden geïnterpreteerd vanuit een insulaire herinnering. Rotterdam produceert de signalen; het eiland fungeert als een creools prisma en referentiepunt. 

Biografie 

Onder de naam Toni Caillou maakt Antoine Le Dreff lithofonen: chromatische percussie-instrumenten van steen, geïnspireerd op het Indonesische gamelan. Tijdens zijn performances worden sommige van deze instrumenten geautomatiseerd met motoren, terwijl andere worden gesloopt of gegranuleerd. Zij vormen de basis voor het ritmische en cyclische spel dat Toni Caillou improviseert, soms met samenspel met het publiek. 
Antoine Le Dreff is muzikant en geluidskunstenaar, gevestigd in Rennes. Hij is medeoprichter van het label Editentités en het radiokunstcollectief Ondorphine, en is daarnaast muzikaal actief onder de naam René Danger. 

Residentieproject

“Waarom valt er in de taal van het ongeluk altijd een dakpan, en nooit een leisteen? Omdat ik geluk breng, antwoordt de leisteen met zijn krakende en koppige stem, de warme en huiverige stem,” schrijft Jacques Prévert. Geïnspireerd door de “krakende en koppige stem van de leisteen” begon Toni Caillou in 2025 met de bouw van een ensemble elektroakoestische instrumenten geïnspireerd op de Indonesische gamelan, lithofonen gemaakt van leisteen, schalie en andere stenen uit West-Frankrijk. Na het eerste jaar van experiment en improvisatie voelde hij de behoefte om nieuwe composities te ontwikkelen, waarbij de dialoog tussen zijn lithofonen en de analoge klankkleur van synthesizervocalen verder wordt uitgediept. Daarbij onderzoekt hij die pulserende geluiden, akoestische slagen, bromtonen en in elkaar grijpende motieven. De zeldzame en historische instrumenten van Willem Twee Studios openen hierbij een nieuw veld van klankmogelijkheden voor dit project. Deze residentie biedt Toni Caillou bovendien de gelegenheid om gamelanensembles en musici te ontmoeten en hun klanken en stemmingen te vergelijken. Nederland heeft namelijk een historische band met deze instrumenten en muziek vanwege zijn koloniale verleden in Indonesië. Door zijn instrumenten, vervaardigd uit het geologisch materiaal uit West-Frankrijk, in te zetten binnen een project dat de culturele en postkoloniale banden tussen Indonesië en Nederland onderzoekt, hoopt hij nieuwe, gevoelige en creatieve verbindingen tussen beide landen tot stand te brengen. 

Biografie 

Julie Gaubert studeerde in 2020 af aan de École Supérieure d’Art du Nord-Pas de Calais. In haar werk creëert ze ontregelende momenten die het dagelijks leven bevragen en op zijn kop zetten. Dit doet zij in de vorm van acties, sculpturen, installaties, video’s of geluidswerken. Tussen gevoelige beelden, poëzie en persoonlijke observaties benadert zij het politieke als een domein vrij van rechten, meningsuiting en onderzoek. Tijdens haar residentie in 2022 in de Espace Croisé in Roubaix presenteerde Julie haar solotentoonstelling Antichambre, waarin zij haar onderzoek naar hiërarchische machtsstructuren toonde. Ze maakt vormen van verzet zichtbaar en bevraagt tegelijkertijd de omstandigheden waarin ze ontstaan. Haar werk wordt gedragen door sociale en politieke betrokkenheid en stelt vragen over de politieke vormen van verzet, de plekken waar ze kunnen plaatsvinden, de banden die de groepen vormen en de manieren waarop deze stemmen gehoord kunnen worden.  

Residentieproject

Bij Greylight Projects wil Julie Gaubert een nieuw hoofdstuk in haar onderzoek ontwikkelen: Et si les mues continuent de chanter (Vertaald: En wat als de vervellingen bleven zingen). In dit project verkent zij de ondergrondse, micro-verzetsbewegingen en uitdrukkingsvormen die buiten de gangbare kaders ontstaan. Haar werk krijgt vorm via sculpturen, geluid, video en installaties waarin verschillende soorten verhalen (persoonlijk, historisch, media, fictief) samenkomen. Zij onderzoekt hoe taal zich binnen hiërarchische systemen beweegt: hoe het dominante signalen omzeilt, infiltreert of verstoort. Julie werkt graag met kwetsbare of instabiele materialen die kunnen dienen als overgang-, resonantie-, of transformatieoppervlakten. In Heerlen, binnen deze poreuze grensregio waar verschillende talen, autoriteiten en sociale realiteiten samenkomen, hoopt zij dit onderzoek voort te zetten. Zij zal zich daarbij richten op informele communicatienetwerken, zoals lokale clandestiene radiozenders, amateuruitzendingen en geluidsfragmenten van verstoorde frequenties of gemeenschapsstemmen. De figuur van de Limburgse piratenzender Pirate Zenders kan daarbij dienen als uitgangspunt, een populaire anekdote én een plaatsgebonden strategie om dominante structuren te omzeilen en ruimte te creëren voor emancipatie.