Claire Bodin Villanneau, artist in residence 2025

Claire Bodin Villanneau studeerde in 2021 af aan Beaux-Arts van Nantes en is een multidisciplinair kunstenaar die de fragmentatie van het lichaam in beeld brengt aan de hand van tekeningen, fresco’s en bas-reliëfs. Haar werken beelden het lichaam uit en vertegenwoordigen de kracht van portretten en het onvoltooide. Met haar werk probeert ze de dunne lijn tussen tekenen en beeldhouwen te verkennen en te vervagen. Ze noemt zichzelf een ‘vormmaker’ die ruimtes voorziet van site-specifieke gecreëerde kunstwerken die uit de vloeren en plafonds lijken te komen. 

Residentieproject

Als artist in residence bij het Drawing Centre (1 april tot 30 juni 2025) heeft Claire Bodin Villanneau onderzocht op welke manier ze de tekenkunst kan inzetten om de grenzen tussen tekenen en beeldhouwen en daarmee tussen 2D en 3D te verleggen. Ze heeft met buurtbewoners gepraat om hun relatie met hun lichaam te achterhalen en te experimenteren met een reeks tekeningen die ze heeft bewerkt als ‘sculptuurtekeningen’. 

Interview met Claire Bodin Villanneau

Waarom heb je ervoor gekozen om als artist in residence in Nederland te verblijven? 

Toen ik me in het Nouveau Grand Tour NL-programma verdiepte, sprak de mogelijkheid om samen te werken met het Drawing Centre mij erg aan. Ik wilde mijn tekenwerk ontwikkelen, vooral de sculpturale dimensie ervan. Tijdens mijn verblijf ging ik op pad om lokale mensen te ontmoeten en met hen te praten over hun relatie met het lichaam. Deze gesprekken leidden tot een serie ‘sculpturale tekeningen’ in reliëf. Aangezien mijn werk de relatie tussen tekenen, beeldhouwen en gefragmenteerde portretten verkent, had ik het gevoel dat ik als artist in residence mijn praktijk echt kon verrijken. Het werken met mensen uit een andere cultuur opende nieuwe deuren voor mij en stimuleerde mijn onderzoek nog verder.

Welke instellingen, festivals en kunstenaars hebben indruk op je gemaakt tijdens je verblijf?

De kunstenaars die een heel grote indruk op mij gemaakt hebben, waren degenen die ik tijdens mijn verblijf ter plaatse ontmoette. Sommigen verbleven op hetzelfde moment in dezelfde residency, terwijl anderen deelnamen aan de groepstentoonstelling georganiseerd door het Drawing Centre, zoals Lenneke Van Der Goot, Fiona Lutjenhuis, Jochem Mestriner, Dakota Magdalena Mokhammad. Mijn verblijf bood ook de mogelijkheid om het lithografie- en graveeratelier van Basement Press in Diepenheim te ontdekken. Hier kon ik met technici werken om afdrukken te maken en mijn tekenpraktijk te verrijken. Dankzij de georganiseerde professionele bijeenkomsten maakte ik ook kennis met andere instellingen en curatoren uit de Nederlandse kunstwereld, zoals de h3h biënnale en de programma’s van de Jan van Eyck Academie in Maastricht.

Hoe heeft je artistieke project zich ontwikkeld tijdens je verblijf?   

In de loop van mijn verblijf ontwikkelde mijn project zich op een vloeiende maar opvallende manier. Aanvankelijk wilde ik de grens tussen tekenen en beeldhouwen verkennen, terwijl ik mijn onderzoek naar ‘Portretten in fragmenten’ voortzette. Maar dankzij de gesprekken die ik ter plekke voerde en de technische middelen en productietijd die me ter beschikking werden gesteld, groeide de reikwijdte van het project. Door samen te werken met Basement Press ontdekte ik dat ik het embossen kon verbeteren door het te combineren met Tetra Pak prints. Toen ik de eerste bas-reliëfs op de muren maakte, begon ik de tentoonstellingsruimte zelf te zien als een uitbreiding van de tekening. De installatie kreeg zo een meer monumentale dimensie en integreerde volledig de architectuur van de ruimte, die ook als tekening was ontworpen.

Wat trok je aan in het Nouveau Grand Tour NL-programma?  

Voordat ik me inschreef voor het Nouveau Grand Tour NL-programma, had ik al de kans gehad om deel te nemen aan het programma dat in Italië werd aangeboden. Het werken in een andere cultuur, in direct contact met de lokale spelers uit het artistieke veld, stelde me in staat mijn grenzen te verleggen en mijn praktijk te verdiepen. Mijn werk was complexer geworden. Ik wilde deze dynamiek vernieuwen in Nederland, en meer specifiek bij het Drawing Centre. Het programma kwam op een belangrijk moment in mijn onderzoek, omdat ik me al enkele maanden afvroeg waar de subtiele grens lag tussen tekenen en beeldhouwen. De samenwerking met het Drawing Centre bood me de ideale setting om deze vragen te onderzoeken.